KULTURY
ŚWIATA: DALEKI WSCHÓD ROSJI – FRAGMENTY NOTATNIKA
MISYJNEGO.
Wernisaż
wystawy Wacława Ropieckiego „Zmień Świat! – Fragmenty Notatnika
Misyjnego” i
relacja z dziesięcioletniego pobytu na rosyjskim Dalekim
Wschodzie.
17
kwietnia -
sobota
godz.17:00
Centrum
Kultury ZAMEK
wstęp wolny
Wacław Ropiecki w latach
1972-76
był członkiem i współzałożycielem Grupy Fotograficznej „Format”, w
latach
1977-78 współpracował z Galerią „Foto-Medium-Art”, a w okresie 1978-81
działał z
Galerią „Perfamo”. W latach 1982-85 współpracował z łódzkimi animatorami
„Strychu”, „Tanga”, „Fabryki”, „Niemego Kina”, „Konstrukcji w Procesie” i
„Łodzi
Kaliskiej”. W latach 1980-85 tworzył prace pod wspólnym hasłem „Do
Życia
przez Sztukę”, a w okresie 1982-85 wystawiał kolekcje prac wielu
artystów i
własne w stworzonej, w proteście na wprowadzenie w Polsce Stanu
Wojennego,
Podróżującej Galerii „Więcej Światła!”. Od roku 1979 jest członkiem
Związku
Polskich Artystów Fotografików. Ma na swoim koncie wiele wystaw
indywidualnych i
zbiorowych w kraju i za granicą, a jego prace są w muzeach i zbiorach
prywatnych
Europy.
Od roku 1996 zaczął pracować z Międzynarodową
Misją
„Rodzina” (The Family International). W latach 1989-2004 wraz z nią
zajmował się
pracą misyjną na terenie Rosji, z czego 10 lat spędził na Rosyjskim
Dalekim
Wschodzie, w rejonie Chabarowska. W roku 2005 kontynuował pracę na
Węgrzech a w
latach 2007-2009 na Ukrainie, w Dniepropietrowsku.
„Zmień Świat! –
Fragmenty
Notatnika Misyjnego” jest kontynuacją wystawy indywidualnej
zaprezentowanej po
raz pierwszy w Klubie Muzyki i Literatury w 1999, a rozwiniętej w 2001 w
Dolnośląskim Centrum Fotografii „Domek Romański” we Wrocławiu
„Katalog „Zmień Świat!”, Fragmenty
notatnika misyjnego (2001) z okolic rosyjskiego Chabarowska na Dalekim
Wschodzie. (...) Chwile radości, smutku i nostalgii rejestrują codzienne
życie
miasta i jego mieszkańców, które uzupełniane jest krótkimi opisami
fotografowanych sytuacji. Ten dokument może mieć znaczenie dla
zrozumienia
współczesnej Rosji, dla polskiego reportażu, ale pokazuje też, że
fotografia
może być instrumentem zmieniającym świat, próbującym go polepszyć, lecz
nie w
sposób utopijny, (...), ale w sposób dosłowny, bez poetyckiej przenośni.
W
przypadku Ropieckiego fotografia łączy się z konkretnym czynem i
działaniem
społecznym i na tym polega także jej wyjątkowość. Autor nie czeka na
nagrody za
swą społeczno-artystyczną działalność, przede wszystkim poszukuje
Światła,
niosąc pomoc potrzebującym na obrzeżach ogromnego kraju, jakim jawi się w
dalszym ciągu Rosja.”
|
